* Cemile taşıyamayacağı yükü Danyar’ a taşıttıktan sonra pişmanlığını şımarıklığı ile perdelemeye çalıştı ama eskisi gibi gülemedi bir süre, hakkıyla şımaramadı. Sahte kaldı bişeyler yüzünde.

* Bende ne yapsam beceriksizce elime yüzüme bulaştırıyormuş gibi hissediyorum son bi kaç gündür. 

* Bana bile yaptıklarım batıyorsa rahatsız ediyorsa,  yük yüklediklerim iyice deli oluyorlardır saçmalıklarıma.

*Bu durumda toz olmayı bilmeli insan

* Konuşmayı öğrenene kadar susmayı denemeli.

* Yüzümdeki sahtelik gidene dek buralarda olmayacağım.

Ben bir mülteciyim
Kendi yüreğimden başka
Sığınacak yerim yok yurdum yok
Ben bir mülteciyim
Yüreğime sığındım
Burada savaş çıksa bile ölen yok

Tüm hayallerin sonsuzluğa
Ve sona erebildiği yerdeyim
Tüm niyetlerin bedenleri varmışçasına
Görülebildiği bir yerdeyim
Ben bir mülteciyim
Yüreğimde yaşıyorum
Esir değil kul hiç değil
Kendimde yaşıyorum
Ben bir mülteciyim
Burada aslında sınır yok
Kazanmak kaybetmek yok
Bu güçten daha büyük güç yok
Artık eminim her şey içimde filizlenip
İstersem büyüyor bakmazsam çürüyor
Aşil topuğum aşktı,
Başka yüreklerde mutlu olmadım, yaşayamadım
Oysa içimde ne ok var ne de atan
Ne yön ne arka ön
İster yaşa ister sön
Ben bir mülteciyim
Yüreğimde yaşıyorum
Esir değil kul hiç değil
Kendimde yaşıyorum
Ben bir mülteciyim
Burada aslında sınır yok
Kazanmak kaybetmek yok
Bu güçten daha büyük güç yok
Ben bir mülteciyim
Kendi yüreğimden başka
Sığınacak yerim yok yurdum yok
Tüm kitapların arasında kurutulup saklanan
Anılarla dolu bir yerdeyim
Tüm sözcüklerin cümlelerden kurtulmuş gibi
İncitmeden özgür kalabildiği yerdeyim

benim küçük sevgilim
sen bana neler yaptın
böldün parça parça
onlar bilmez onlar bilmez
bakarlar yüzüme
sanki yoksun gibi
sanki yalanmışız gibi

benim küçük sevgilim
sen bana neler yaptın
kırdın defalarca
onlar bilmez onlar bilmez
vururlar yüzüme
sanki yoksun gibi
sanki yalanmışız gibi

benim küçük sevgilim
ben sana neler yaptım
kızdım sayfalarca
onlar bilmez onlar bilmez
yakarlar canımı
sanki yoksun gibi
sanki yalanmışız gibi

benim küçük sevgilim

Uyku kardeşim ver eliniusul usul damla damla beraber
eriyelim eriyelim
sonra bembeyaz fukara bir bacada
tekgöz olmuş umutlarla sevdalarla
tütelim eriyelim

mavi mavi
ince ince
usul usul
eriyelim

Divan yolundaki Merzifonlu Kara Mustafa Paşa Külliyesinde bulunan kubbealtı neşriyatı gezerken, bir gün dayanamamış bir kitabı sorma bahanesi ile masasının başında oturan, siyah çerçeveli gözlükleri burnunun ucunda duran tonton amcanın yanına gidip bir kitap ismi vermiştim. Ama dediğim gibi bu bahaneydi amcaya hayallerimi yaşadığını söylemeyi istiyordum, beni sempatik bulduğunu hissettiğim bir anda yüz bulup

-Siz hayallerimi yaşıyorsunuz

dedim.Gülümseyip

-kitapçıda mı çalışmak istiyorsun

dedi.

Tam olarak öyle değil sizin gibi emekliliğimi bir sahaf gibi kitapların arasında geçirmek istiyorum

dedim. Yine gülümsedi. Nerden nereye benim hayalim hala geçerli ve yaşlı kitapçı amcalara imreniyorum. Ne kadar dingin rahat bir ortamları var. Bu video da bu yüzden ilgimi çekti. Günümüze ait verdiği mesajlarda cabası burdan buyrun lütfen.

Sevgili Okuyucu,

hoşçakalın demenin hiç bir orjinalliği kalmadı.

“bu otomatik bir mesajdır aslında ben buralardan çok çok uzaklardayım” demek daha hoş.

ve ben ikincisini söylüyorum.

Hem yüze karşı hoşçakal diyememe gibi bir durumum var.

Hem de benden sonra notu bulman daha ii olmadı mı? (oldu oldu, bak heyecan yaptın)

Yorumunu kendine saklayabilirsin (onaylayacak kimse yok) veya yaz 3 gün sonra yayınlansın.

*Başlık tamamen uydurma.

    Yorganın aralık bulduğum  bir noktasından yüzünü korkuyla seyrediyordum. Hemen karşıma sedire oturmuş, içe çekilen ıslıklarla kahvesini içiyordu. Aldığı yudumlarla, zayıf avurtları önce şişiyor, sonra gırtlak kemiğinin ağır ağır yukarı ve hızla aşağı hareketiyle, yanaklarını şişiren doluluk kuru bir sesle kayboluyordu. Maviydi gözleri, ama  sanki üzerlerine süt dökülmüş ve biraz retina tabakasına sıvışıp kalmıştı.

  Derinden bir humma ile sarılıydı beynim. Ben bu ruh haleti içinde, gördüklerimin tamamen gerçek olmadığını sanıyordum. bir süre gözlerimi sıkıca yumuyor, ta renkli küreciklerin rengarenk uçuşması başlayana kadar böylecekapalı tutuyor, sonra birden açıyordum. O zaman kurşuncu kadınla aramda ki boşluk, renkli ve küçücük baloncuklarla doluyordu. Sonra soluyordu renkler, siyahlaşıyor ve kayboluyorlardı.

   Kardeşlerim kapının yanında ayaktaydılar. Ürkek bir dikkatle hareketli bakışları,benimle ihtiyar kadın arasında gidip geliyordu. Gerilmiş yüz çizgilerinderenksiz bir azap çığlık olmaya hazır bekliyordu.

   Zaman zaman önümden hızla geçen eteğini görüyor ve annemin pek telaşlı olduğunu anlıyordum. Onun bana işkenceye hazırlanankadına yardıma çalışmasıakıl almaz görünüyordu ve artık beni ölümden hiç bir şeyin kurtaramayacağıyerleşiyordu içime. Sanıyordum ki; yapmayı tasarladıkları şeyden vazgeçseler  de ben artık yaşayamam. Ölmek ve annemin vicdanına ölümü yükleyerek, onun üzüntüsünde yaşamaya devam etmek istiyordum. Tanıdık şeylerden, babamdan renklerden ve kokulardan ayrılmak, güzelliğine rağmen yabancı ve uzak bulduğum cennete gitmek, titretiyordu beni.

   Yorganı ağırca kaldırdı annem, ellerini alnımda gezdirdi. “kapat, kapat” dediğini duydum kadının, sonra bir cazırtı koptu tepemde. Yorganı yeniden açtıklarında, kurşu dökücü, bin-bir şekil almış madeni, anneme gösteriyordu. Parmağı titrek ama alışkındı. gösterdiği noktalarda, şekiller sırf mana oluyorlar,mor renkli tırnaklarıyla kadın, onları yakalıyor ve bize anlatıyordu. Şu, bana değdiren gözdü. anam, “Kör olsun” diye tamamlıyordu, konuşmuyı. Nasıl anlam  kazanıyordu şekşller ve komşuların hakkımızda ki düşüncelerini  bu şekillerden nasıl dakolayca okuyordu kadın. Yarı at, yarı kuşu andırır bir parça, benim büyük adam olacağıma işaretti. Anam bunu, daha çok öncelerden zaten rüyasında görmüştü.

   Su altında metal pırıltılıydı. Kaba daldırdı elini kadın. Parmakları suda, dışa doğru kırılarak kurşuna uzandı. Sıkılmaktan eğildi şekiller. Benim, büyük adam olacağımı gösteren parça da, boynu kırılmış, avcundaydı.

Bahaeddin Özkişi

“Göç Zaman” ından

Sen kollarıma asla gelmemiş sevgili,
sen yitirilmiş olan daha başından,
senin hangi şarkılar gider hoşuna
hiç öğrenemedim. Vaz geçtim ben seni
gelecek anın kabaran dalgaları içinde
tanımaya çabalamaktan. İçimdeki
tüm uçsuz bucaksız imgeler, çok uzaktaki
derinliğine hissedilen peyzaj,
şehirler, kuleler, köprüler ve patikaların tahmin-
edilmedik dönemeçleri
ve şu bir vakitler nabzı tanrıların hayatıyla atan
kudretli topraklar…
tümü, beni her zaman atlatan seni
anlamlandırmak için içimden yükselirler.

R. Maria Rilke

hatırlatan Umman‘ a teşekkür ederiz.

* İlkokula giderken, sabahları uyanmak dışında okulla bir problemim yoktu. Ama nasıl uyanmak; annem bir kaç kez başıma gelir seslenir. -hadi Ayşegül hanım. Gittikçe bunun tonlaması yükselir, vurguların şiddeti artarak tekrarlanırdı. O zamanlar şöyle bir kaç taktiğim vardı.

1. Hiç cevap vermemek, çok derin uykudaymış gibi yapmak. (safım sanırım, annemin buna inanacağını düşündüğüme göre)

2. -Annne ben galiba hastayım ateşim mi var. deyip hastalık numarasını denemek. (Bir kere bile tutmadı)

3. Bu belki de elimde olmadan yaptığımdı. Kalktım ya diye bağırıyordum. Annemde anlıyordu ruhen uyanıp bedenime hükmedemediğimi

-Ben de göreyim kalktığını diyordu.

Lisedeyken;

1. Annem daha da merhametliydi öperek uyandırırdı. Uyandırırdı ama kalkamazdım yine. Sırıtırdım, anladığı anda -hadiii ‘ler gelmeye başlıyordu arka arkaya.

2. Annem “-hadi Ayşegüüül” dediğinde, beni uyandırma sebebini geçersiz kılmaya çalışırdım.

-Okulu bıraktım ben. (Bu da hiç işe yaramamıştır.)

3.Ayşegül ü arka arkaya çok söylediğindede.

“Bana Ayşegül demeyin” diye bağırırdım. (Allah bana benim gibi çocuk vermesin)

“ne diyelim peki?” diye tercihimi soran annem vardı.

Üniversitedeyken;

1. Oda arkadaşım benimle sabahları muhatap olmamayı çözüm olarak bulmuştu. Sinirlenmesem bile saçma saçma konuşuyormuşum. (Bu konuşma hali sürüyor, geçende de Abime tam uykuya dalarken “anlıyorum ben seni” demişim)

Şimdi;

1. Telefonun alarmı çalmadan 10 dakika evvel gözlerim fal taşı gibi açılıyor.

Yaşlılık belirtisi bunlar.

* Uyku düzenim sıfır, -tatile girdiğimden beri- gündüzleri koltukta sızıyorum. Yetmiyor akşamları tv karşısında da uykuya yenik düşüyorum. Öyle uyku dediysem saatlerce değil 40 dakika kadar.

* Biraz önce 25 dakika uyumuşum yine. Ev ev değil gazino mübarek ışıklar yanıyor, müzik çalıyor, hırsızlar  eve girmeyi düşünmelerini bir kenara bırak, evde kına var sanırlar.

* Yalnızım ya şimdi, nerde ne kadar korkunç hikaye varsa hepsi tepemde uçuşuyor.

* Çocukken annem ışığı kapatınca yattığım divanın altından birisinin beni aşağı çekeceğini düşünüp iki büklüm uyurdum.

Way şöyle midir way böyle midir diye kurup kurup dururdum, mızmızlanınca, annem yanıma kıvrılırdı  çaresiz.

* Mutfağa gitmezdim  karanlıkta, sanki karanlıkta başkaları yaşıyomuş gibi düşünüyodum.

* Bu kadar hayal gücünü genişletecek ne vardı sanki…

* Dün gece baş ucumda ekmek bıçağı ile uyumuşum. Hırsız benden önce davransa, hafifletici sebeb olur eminim.

Şöyle ki;

-Efendim maktül bıçağı baş ucunda bırakarak müvekkilimi bi anlamda cinayete azmettirmiştir.

Kesin bunun intihara meyli vardı Hakim bey, müvekkilimi bu arada kullanmış oldu.

–Evet yaz kızım, sanığın tahliyesine, maktülünde mezartaşına saftirik yazdırılmasına karar verilmiştir.

* Neyse biraz kitap okuyayım bari, olmazsa post hazırlarım.